عشق ابدی
عشق یعنی محو در دنیای او //// عشق یعنی مرگ با رویای او
چون گل یخ !.... درشبی تار ! ..... نگاه به آسمان عشق تو دوخته بودم تا مهتابی کنی شام تار دلم را...... ببین !..... هنوز در ازدحام سکوت ، رگبرگ هایم خشکیده ! هنوز لبانم عطشناک عشق توست .... ببین که چگونه بعد از سالیان دراز عاشقی ومهجوری ، باز عاشقی می کنم ! ولی عشقی خیالی ..... رویایی و دور از دست رس ..... وباز با یاد و نام " تو " با هجی الفبای " عشق تو " در حسرت و سوز و گدازی ابدی ..... این تن نیمه جان را تا فراسوی زمان خواهم برد تا آن طرف دیوار جدایی ...... شاید وقتی برسم تو رفته باشی ! شاید تا لحظه دیدار جانی دربدن نماند ! ولی عاشق به عشق زنده است . به پوییدن راه عشق ! هرچند سنگلاخی هرچند طولانی و بی پایان ولی عاشق به امید زنده است . ومن ...... با امیدی به نیم نگاهی از تو زنده ام نه حتی وصال.................... که بعید است ودست نیافتنی ...... بدرود بهار عاشقی ام ! که این گل یخ ؛ در زمستانی به بلندای یلدای زمان ،در انجمادی ابدی فرو رفت . ولی به امید دستان پرمهرتو که سرمای وجودش را حرارتی دوباره باشد........ بدرود ای عشق ابدی من ....... ای کاش که در لحظه دیدار بمیرم یعنی که تو را بینم و بیدار بمیرم ای کاش کزان حسرت چشمان سیاهت برقی برسد بر دل و هشیار بمیرم ای کاش شکوفا شود آن غنچه عشقت ای کاش ز سوز دل بیمار بمیرم من خاک نشین لب درگاه تو بودم ای کاش چو حلاج ، سر دار بمیرم بردوش شب وروزمن آن حسرت عشقت ترسم که از این عشق ، دل افگار بمیرم ترسم که بیایی به برم لیک ،پس از مرگ ترسم که از این عشق و دلِ زار بمیرم بعد از سفرم قلب من از سینه برون آر کز عشق رخت سینه دران ،خوار بمیرم آن زهره خاموش فلک ، گشته وجودم کز دوری تو ، پر غم و تب دار بمیرم " رویای شبانه .... " امشب دوباره به رویای تو اسیر سرمست از دل بی تاب واین سکوت مست حضور تو درلحظه هبوط با عطرزنبق بی پیرایه دلت این کهنه دفتر دل ، خاطرحزین .... با چشمهای بسته ورق ورق ..... میگردم و دل ، آتشیست عظیم...... پروا ز سوختن نمانده است دل لیک ؛ .... گشته همان ، کهکشان پیر دشت حزین دلم سوت و کور غم اما نگاه من آن شعله ، بی امان..... سوزاند همه دل ، خاکسترم نمود ای وای من از دل سپردنت !.... دربال و پر..... نمانده دگر طاقت عروج .... من ماندم و دل بی تکیه گاه من من ماندم یک شعله خموش..... در شام محنت واین سرسپردگی .... تو درپس یک حجاب تار.... چون ماه !..... درهاله ایی غریب...... دور از من واین لحظه های من دوراز من و این دل سپردنی ...... امشب .... امشب دوباره به رویای تو خوشم گیج نگاه تو در لحظه فراق ..... آن عطر نفسهای عاشقت سوزاند همه تن ، بل که جان من من ماندم واین موسم غریب من ماندم و یک خانه بی نفس درشام تار بلند زمان اسیر..... گمگشته ی یلدای شام خویش...... من انتظار تو را قصه خوان شدم درکوچه های خالی از این شورعاشقی با گام های تهی... آن برگ زرد دلم هم شکستنیست. این..... خش خش شکستن این قلب عاشق است درزیر قدم های غصه ی فراق ... بگذار در این واپسین دم عدم با یاد تو دلخوش شوم دمی.... بگذاربه روی سینه ام آن عکس چشم تو با خنده ی شکرپاش دلفریب تنها به یادگار ماند کنارمن تا دیاردور..... بگذار تا شب یلدای هجرتو با مرگ من شود عجین تا محو روی تو درآستان عشق تو پَرپَر شوم از هجر روی تو بگذار.... " یلدای سکوت .... " مانده ام در واپسین روز زوال مانده ام در فکر آن عشق محال مانده ام در گیجی دنیای خویش مانده ام با یک دل افگار وریش درغروب عشقِ بی بال و پرم مانده پا در گِل ، نگاه آخرم این دل پوسیده زیر پای تو! آن نگاهت لیک می گوید برو عشق تو کرده دلم رسوا به دهر روزگارم با فراقت گشته زهر مانده ام در شام یلدای سکوت دست من بالا برایت ، درقنوت این دلم مشتاق آن جام تو بود آن نگاهم چون مه بام تو بود می روم هرشب به بام و کوی تو میکشم چون گل همه شب بوی تو مانده ام من در خیالت نازنین مانده ام دور ازتودرعشق حزین دست من کوتاه از عشق تو شد جان من پر آه از شوق تو شد آسمان دل پر از ابر سیاه دیگر این زهره نمی آید به راه مانده ام خاموش از روز الست می روم از کوی تو باجان پست مانده ام در لحظه مرگ و فراق گشته پُرازخواراین چشم ورواق مانده ام با چشم خیس وپُرزخون می روم تا طی کنم دشت جنون
گذشت سالها گذشت قرن ها ..... ومن .... همچنان .... زنده به عشق توام نشسته !.... برسرراه عاشقی تو پشت خمیده و فرتوت کوره راه عاشقی را درنوردیده ام فراق هجرتو راطی کرده ام دریا دریا ...... راه پرپیچ وخم و سنگلاخی عشق تو را... ولی .... پای بریده مستاصل ونومید در اول راهم چون پرگاری به گِرد خویش می چرخم و می چرخم امیدی نیست عشقی نیست تویی نیست همه منم تنها.... پیر انتظارتو نه ماهی ونه مهری زمستان بوده زندگی ام سرد وتاریک " همیشه " .... بی تو ..... قرنها چشم انتظاری چشمان مشتاقم راکور و دل عطشانم را تشنه نگه داشته به دنبال سراب مهرتو دشتها را پیموده ام چون مجنون مست عشق تو صحرا به صحرا!..... شهر به شهر!.... وکوی به کوی !..... گشته ام و همیشه دست نیافتنی تر از همیشه بوده ایی روزگارم چون شب تار جوانی ام بر باد رفته عشق من همه پوچ چون خرده سنگی در زیر پای کودکی بازیگوش غرقم درناچیزی .... چون واژه ایی عاشقانه دردیوان پوسیده وخاک خورده هجر تو غرقم در فراموشی ..... سکوت است وسکوت که مرا به میهمانی یاد تو می برد شب یلدای زمانم طوفانی وپُراز باد وبوران چون تکه برفی از آسمان بی انتهای غریبی می پیچم ومی پیچم در بی کسی خویش پایین وپایین تر وآب می شوم در بی سرپناهی خویش محو می شوم در دشت غم دیرین و تو نیستی تو نیستی که ببینی ............. " غروب عاشقی " بِهم گفتی که با من باش ، تمام لحظه ها ای یار! بخواب هر شب به یاد من ، سحر باعشق من بیدار بِهم گفتی : جدا از تو ، نمی شم حتی یک لحظه بزار از عشق تو باشم ،توی این عشق و این خلسه نگفتی حتی یک بارَم که از من می بُری آسون که این عشقت خیالی بود، نبودش ازدل و ازجون ببین بعد از تو چه آسون ، گرفتار خزونم من گرفتار غم دوریت ؛ سراسر اشک و خونم من تو رفتی و نگفتی که ؛ پس از تو میشکنم آسون دلم از عشق روی تو چه راحت میشه پُر از خون تو رفتی با رقیب من ؛ دیگه بر گشتی امّا نیست دیگه حتی نگاه تو ، به دنبال دل ما نیست برو دیگه از این وادی ، از این دنیای پوشالی از این روز وشب خسته که ازعشق تو شد خالی برو دیگه نمی خوامت ،برواز پیش من ای دوست نمی مونه دیگه این دل ، میون استخون و پوست " گل من .... " مانده ام چشم به دیدار وفایت گل من بسته ام پای به آن زلف دو تایت گل من خسته پا، گیج از این چشم خمارت صنما رفته ام کوی به کوی از پیِ جایت گل من من اسیر شب و تو وقت طلوع سحری گشته پس کوچه غم بهر خفایت گل من شد خزان باغ دلم از غم و دوری رخت منم آن گل که شده محو صفایت گل من تو شدی قمری باغ دل من ؛ وقت وجود من شدم سینه دَران ، مست صدایت گل من تویی آن نو گل سرخ دلم ای زنده به عشق شده دل چاک وغمین ؛رنگ ردایت گل من شده ام در به در دشت جنون شام سکوت مشکن این دلم از جور و جفایت گل من شد ه ام مرثیه خوان غم خود وقت وداع اشک ریزان ، بزنم تار رثایت گل من زهره ایی رو به افول از غم دوری رخت شده ام خواب از آن شام قضایت گل من " ققنوس دل " چتر مژگان تو ! و جان طوفانی من !.... واژگان پرمهر تو ! و دل دریایی من !..... قاصدک احساس تو ! و دشت بایر روح و جان من ! .... چشمانم طوفانیست دستانت سایه بانم خواهد شد؟ دریا دریا واژه ام کتاب دل را خواهی گشود؟ دشت دل ؛ عطشناک باران عشق توست .... بارش مهربانی ات را خواهی زد؟ ...... آه !.... دستی نیست ....... جانی نیست ..... نَمی نیست .... بگذار دشت دل بسوزد بگذار طوفان چشمانت عالمم را فراگیرد بگذار کهنه کتاب عاشقی ؛ در زیر خروارها خاطره مدفون بماند. پای دل در گِل..... و راه عاشقی ناهموار !...... بگذار تنهایی سهم من از عاشقی گردد بگذار وام دار دل حزین باشم بگذار من باشم و دل واپسی من و خانه به دوشی .... من و فراق ..... در واپسین لحظه دیدار ! ..... در بهت و خلسه جدایی ! ..... جانم ؛ چه بی محابا گُر گرفت ! از این همه تکرار یلدای بی کسی ! آتش گرفت .... سوخت .... و..... خاکستر عشق تو گردید وققنوس یادت از خاکستر سرد دل..... پرواز آغازکرد تا ابدیت.......... تا بر پهنه کبود آسمان بی کسی بنگارد عشق بر باد رفته تو را دیگر منی نیست !.... این تو هستی !.... درتار و پود یاد من پس بمان ! تا ابد بمان ! ................... تماشایی ترین فصل غمم من به اوج محنت و درد و تبم من زمستانی ترین شام غم دهر به اقیانوس غم بی ساحلم من دلم چون برکه ایی لیکن عطشناک به گرداب زمان بی قایقم من غریقم من دراین دریای خاموش شکسته زورقی در آتشم من منم آن کشتی بر گل نشسته چو چوگان تا شده از عالمم من صدایم مانده در چاه سکوتم چو فریادی که مانده بر لبم من تمام روز من بی تو سیه فام به شام غم ، همان کوره رهم من شهابی در ره نابودی خویش خطوطی محو در این دفترم من نگاه من شده سر دفتر عشق در این وادی غم ،بی همرهم من دلم رنجیده خاطر از نگاریست تنم تب دار درد روزگاریست در این بیغوله ها من سرگریبان سرم گیج قضای کردگاریست دلم محبوس چشم خیس یاری تنم در بند زلف یک نگاری تمام لحظه ها وصف غم او روانم مات و غرق بیقراری دلم خسته از این بازی گردون که چشمانم نموده هر دم او خون شد ازشهلای چشمانش همه مست شدم سرگشته ی صحراچو مجنون همه آوار دنیا بر سر من همه غم های عالم در بر من شدم محنت کش دنیای گردون شده روزم چو شام آخر من غریبم من ، نشانم را که جوید ؟ اسیرم من ،به خاک من که روید؟ در این یلدای سردِ پُر ز حسرت ره این خانه ی دل را که پوید ؟ روانم بر نگاهت سجده آرد دلم بر پیش پایت بنده آرد شدم خاکستر این آتش عشق بر این آتش دو چشمت خنده آرد دلم از عشق تو یک دم جدانیست شرارت بر دلم در انتها نیست چو آن خورشید هنگام غروبی ولی جانت به عشقم مبتلا نیست بیا یک دم ببین این حال زارم ببین دور از تو و یادت ، قرارم منم آن زهره ی تاریک شب ها ببین بعد از وداعت ، انتحارم " باران عاشقی ..... " چون گلی زمرّدین درمیان دستانی خشک ! .... رنگدانه هایم وام گرفته از دل خونین درشبی طوفانی عطشناک شبنم عشق غمزده ولب تشنه .... درپشت پنجره ایی باران زده درانتظار دستان بارانی تو بی صدا شکستم.... !..... حسرت نم باران عشق درتمام رگبرگهایم جاریست ..... ببین تمام اندامم خشکیده وبرگ برگ تنم پلاسیده وعطشان ؛ درانتظار باران محبت توست پنجره ی دل را باز کن دور از این دل پشت این پنجره غوغایست !..... ببار ! ..... ولی ..... بر من ببار!... بگذار باران چشمانت عریانی عشقم را خیس کند بگذار بر تنم ببارد وخیس آغوش بارانی تو باشم مخواه که دور از تو درپشت پنجره ایی سیاه و غبارآلود لب تشنه وتکیده با حسرتی ابدی باران چشمانت را نظاره گر باشم مخواه بی تو بپوسم مگذاربی تو بمیرم پنجره دل رابازکن مرا دریایی از خواستن کن بگذارباران عشق تو طوفانی گردد ومرادرخود غرق کند ببار...... بی امان ببار...... بگذار بگریم من و بگذار بگریم درمرگ و رثای دل تب دار بگریم بگذار بگریم پس ازاین خانه به دوشی بگذار بر این عاشق بیمار بگریم مگذار گشایند قفس بر تن خسته بگذار که با این سر بردار بگریم بگذار نفس تنگ شود در قفس دل بگذار که بی همره و بی یار بگریم بگذار ببارم من از این شام پراز نقش بگذار از این عشق پدیدار بگریم بگذار شوم محو نگاه غضب آلود بگذار کزین چشم پر انکار بگریم بگذار نباشم من از این بخت و تباهی بگذار در این گوشه به تکرار بگریم بر ماتم دل تا ابد این چشم بگرید با یک دل و چشم وسر هشیار بگریم چشم دل من در ره کاشانه شود کور بگذار که با این دل بیدار بگریم آن زهره ی بی نور غم آلود زمانم بگذار که تا آ ن دم دیدار بگریم تماشا کن تماشاکن ! ببین از عشق تو چونم ؟! فقط دیدم سیاهی ها ، ز چشم تار و پرخونم بیا بنگر ، بیا بنگر ! که از شوق رخت مستم چو مجنون واله و شیدا ؛ بیابانگرد غم هستم نهیب خشم و بیداداست طنین صوت محزونم چرا از وادی عشقت ، چنین بیگانه بیرونم؟ تماشا کن ؛ تماشا کن ! همان مرداب بی راهم تنم پوسیده از هجرت ، جهان پُر گشته از آهم منم آن قطره ی حیران ، دراین دریای طوفانی به گرداب زمان غرقم ، به شام تار زندانی شدم یک قاصدک در باد ، تمام برگ من پَرپَر رسیدم من به نابودی ، در این شام غم آخر به مسلخگاه عشق خود ،روم من خسته وحیران ببین در خون خود غرقم،جدا شد دستم از دامان تماشاکن ،تماشاکن ، کفن بر عشق من زیباست ! به روی خاک عشق من،هنوز آلاله ایی پیداست!
پرواز را به خاطر بسپار !.... در این غروب بی کسی اوج بگیر بالا وبالاتر دورشو ! دور! ....... از این سرزمین دلواپسی فلق عاشقی ات سرخ گون وشفق دلداگی ات کبود ..... بگذار نبارد این دل بگذار هنگام وداع اندام عشق ... در زیر باران وتگرگ چشمان طوفانی ات خیس نگردد بال وپری بزن در تعقیب وگریز عشق وجنون بگذار در دم واپس ؛ فقط ..... خاطرات تلخ عاشقی ات بدرقه کننده دلت باشد عشقی نیست یاری نیست دلی نیست تو ماندی وبی تکیه گاهی توماندی خانه به دوشی تو ماندی ویک سفراجتناب ناپذیر سفری ابدی ...... دل به سفر بسپار برو !... بال بزن !.... اوج بگیر ! ..... در این غروب بی کسی دورشو ! دور.... از این سرزمین دلواپسی دور............ خسته ام از این همه تکرارشب خسته ام از این دل رنجور وتب خسته ام از خیسی چشمان خویش خسته ام از این دل بیمار و ریش خسته ام از این تکیده مردنم خسته ام ازگوشه ایی جان کندنم خسته ام از این گریز ناگزیر خسته ام از این نگاه سربه زیر خسته ام از آتش هجران و غم خسته ام از این همه سوز نِغَم خسته ام از این سکوت بی امان خسته ام از چشم ابری در نهان خسته از تکرار این دل مردگی خسته از بود و نبود زندگی خسته ام من از رفاقت خسته ام غیر عشق تو مگر دل بسته ام؟ خسته ام حتی ز عشقت نازنین خسته ام از هجر چشمانت سمین خسته ام از سوت وکور این دلم خسته پا، وامانده ایی در این گِلم خسته ازروزوشب وصیف وبهار خسته از این لحظه های بی قرار خسته از یلدای سرد زندگی خسته از این عاشقی و بندگی کو رفیقی تا که هشیارم کند در شب دل مرده بیدارم کند خستگی های مرا مرهم شود در شب دلواپسی همدم شود خسته پا و دل نزار و خسته جان در دم آخر نگو با من بمان روز من گردیده شام بی کسی در دم آخر نگو دل واپسی خسته ام از این همه تکرارشب خسته ام از این دل رنجور وتب خسته ام در این پریشان حالی ام خسته از این بی دل و دلداری ام خسته دل از این غم دلدادگی می کنم طی راه این بیچارگی می سپارم خسته پا و ناگزیر راه مرگ وهمچنان این دل اسیر
سال ها .....
واله وشیدا
| :قالبساز: :بهاربیست: |
درشبی تار !....
نگاه به آسمان عشق تو
دوخته ام.
تا مهتابی کنی شام تار دلم را
ببین !
در ازدحام سکوت !
رگبرگهایم خشکیده
لبانم عطشان از عشق توست
ببین
که چگونه بعداز سالیان دراز
عاشقی ومهجوری !....
باز عاشقی می کنم
بایاد ونامت
با هجی الفبای عشق تو
عشق ابدی فرمانروای قلبم
پرسوز وگدار
سالیان
درحسرت یک لحظه عاشقی
نامت بر لب
ویادت در دل غوغا می کند
وباز!.....
تا ابد!......
عشق تو را به دوش
خواهم کشید
ای عشق ابدی من
!.....
